Karabin samopowtarzalny wz. 1921 (kbsp wz. 1921; Karabin automatyczny wzór warsztatów broni DOG Lwów 1921) – polski prototypowy karabin samopowtarzalny opracowany w latach 1920–1921 w Zbrojowni Wojsk Polskich we Lwowie. Prototyp powstał poprzez przebudowę austro-węgierskiego karabinu powtarzalnego Mannlicher M1888 (lub M1890).
Historia Podstawowym uzbrojeniem żołnierzy w czasie I wojny światowej były karabiny powtarzalne wymagające ręcznego przeładowania broni po każdym strzale. Jednocześnie w trakcie tego konfliktu, na wyposażeniu niektórych armii zaczęły pojawiać się pierwsze modele karabinów samopowtarzalnych (np. Mauser M1916, RSC Mle 1917), których mechanizm automatycznie przeładowywał broń, co stanowiło ogromne udogodnienie. Jednak ze względu na fakt, iż technologia tego typu konstrukcji była dopiero w powijakach, opracowywane egzemplarze były często bardzo zawodne, skomplikowane w budowie i drogie w produkcji.
Odzyskująca niepodległość Polska odziedziczyła po zaborcach szereg zróżnicowanych modeli karabinów powtarzalnych, które stanowiły podstawowe indywidualne uzbrojenie strzeleckie żołnierzy Wojska Polskiego.