Zarazem początkowo nie planowano włączenia na wyposażenie karabinów samopowtarzalnych, traktowanych wtedy jako nowinka techniczna.
Tkwiący w nich potencjał został jednak dostrzeżony przez ówczesnego szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego generała Tadeusza Rozwadowskiego, który pod koniec 1920 roku zlecił Zbrojowni Wojsk Polskich we Lwowie zadanie opracowania tego typu broni na potrzeby Wojska Polskiego. Inicjatywa została poparta również przez Ministra Spraw Wojskowych generała Kazimierza Sosnkowskiego, który zalecił Komitetowi Uzbrojenia rozpatrzenie wniosku dotyczącego uzbrojenia żołnierzy (a w szczególności kawalerzystów) w karabiny samopowtarzalne.
Karabin wz. 1921 nie był konstrukcją tworzoną od podstaw przez polskich inżynierów. Do jego opracowania wykorzystano odziedziczone po armii austro-węgierskiej karabiny Mannlicher M1888 (lub M1890), które znacząco przebudowano tworząc z karabinu powtarzalnego – samopowtarzalny. W Zbrojowni Wojsk Polskich we Lwowie wyprodukowano najprawdopodobniej kilka różniących się od siebie prototypów, jednak nie są znane wyniki ich testów. Z nieznanych przyczyn karabin wz. 1921 nie trafił do produkcji seryjnej, a dalsze prace nad jego rozwojem zostały przerwane.