Czytelnia Akademicka w Krakowie – organizacja samopomocowa założona w 1859 roku razem z Bratnią Pomocą przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Historia Na początku 1859 roku z inicjatywy studenta medycyny Stanisława Loewenhardta powstała tajna organizacja studentów Bratnia Pomoc. Równocześnie w jego mieszkaniu działała Czytelnia Akademicka. Gdy Loewenhardt wyjechał z Krakowa zmieniła ona lokalizację, ale nie zaprzestała działalności. Opracowując w 1861 roku pierwszy statut Bratniej Pomocy zaproponowano połączenie obu organizacji, ale w 1862 roku został on przez Namiestnictwo zwrócony z zaleceniem oddzielenia Czytelni. Pomimo wprowadzonych zmian w statucie do 1865 roku Obie organizacje nadal były połączone, a na czele Czytelni stał wiceprezes Bratniej Pomocy. Pod koniec 1866 roku Namiestnictwo zatwierdziło statut Czytelni. Początkowo miała ona 83 członków. Ich ilość zwiększyła się do 220 po 1870 roku, gdy Czytelnia w 1869 roku uzyskała pozwolenie na udostępnianie czasopism literackich i codziennych. W latach 70. XIX wieku powstały pierwsze kółka filozoficzne i przyrodnicze. Potem historyczne, geograficzne, prawnicze, szachistów, muzyczne i oświaty ludowej. W latach 1881–1882 Czytelnia wydawała „Przegląd Akademicki”, który przez ostatni rok wydawania był jej oficjalnym organem.