Od roku 1883 zaczęło wychodzić pismo „Przyszłość”, a od 1885 roku przez 5 miesięcy „Ziarno”. W 1884 roku profesor Smolka zrzekł się opieki nad Czytelnią, a dekretem Namiestnictwa z 1 października 1884 Czytelnia została rozwiązana. W momencie rozwiązania w Czytelni działały kółka: filozoficzne, prawnicze, oświaty ludowej, filologiczne, geograficzne, muzyczne, szachistów i szermiercze. Po rozwiązaniu Czytelni część z nich się usamodzielniła, część upadła, a część rozpoczęła działalność w nowej Czytelni. W 1887 roku Czytelnia powołała komitet w składzie: Tadeusz Butrymowicz, Władysław Leopold Jaworski, dr Ludwik Grzybowski i Herman Seinfeld, którego celem było sprowadzenie prochów Adama Mickiewicza do Krakowa. W 1888 roku składu Komitetu został rozszerzony o Ksawerego Konopkę, Mieczysława Pawlikowskiego, ks. Ignacego Polkowskiego, posła Tadeusza Romanowicza i Ferdynanda Weigla, a Damazy Miśko jako przedstawiciel Czytelni szedł w skład jego zarządu i pełnił funkcję sekretarza. W 1890 roku jako przedstawiciele Czytelni z delegacją do Francji po prochy Adama Mickiewicza pojechali: Marian Stefan Grzybowski, Damazy Miśko i Franciszek Siedlecki . Miśko dotarł tylko do Zurychu i tam z powodu choroby pozostał.