Jan Chorosiński (ur. 5 listopada 1908 w Siennie, zm. 6 lipca 1997Aleksandra Lubczyńska, Jan Chorosiński folklorysta – pedagog – muzyk, w: Wieś Radomska, nr 7/2004, s. 431–444, ISSN 1425-9915.) – polski folklorysta, zbieracz oraz popularyzator pieśni powstańczych i ludowych, kompozytor, działacz muzyczny i śpiewacki.
Życiorys Urodził się w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jego rodzicami byli Bolesław Teofil i Ewa z Niedzielów. W dzieciństwie zdradzał umiejętności muzyczne, uczył się gry na skrzypcach i fortepianie. Ojciec zainteresował go dorobkiem Oskara Kolberga. Latem 1914 rodzina została wywieziona w głąb Rosji i powróciła do Sienna jesienią 1915. Po 1918 ukończył szkołę powszechną, a w 1924 rozpoczął naukę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Solcu nad Wisłą, gdzie należał do orkiestr i chóru. W tych latach rozpoczął zbieranie i gromadzenie polskich pieśni historycznych. Do 1930 zapisał około tysiąc takich utworów związanych z powstaniem styczniowym i około trzysta piosenek ludowych, głównie z Sandomierskiego, a także informacje biograficzne o twórcach z Krakowskiego, Lubelskiego i Podlasia. Dalsze pieśni zebrał podczas pobytu w wojsku, w podpoznańskim Biedrusku. Dotyczyły one m.in.