Od połowy stycznia 1945 kontynuował tę działalność legalnie.

Jesienią 1946 przeprowadził się do Łodzi, gdzie został kierownikiem Referatu Teatru i Muzyki w Wojewódzkim Wydziale Kultury i Sztuki, jak również w Ludowym Instytucie Muzycznym, którego był współzałożycielem (inicjatorem był prof. Józef Karol Lasocki). Był też współorganizatorem czasopisma instytutu – „Poradnika Muzycznego”. Ukończył w Łodzi, uzyskując dyplom instruktora teatrów amatorskich, Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. W lutym 1948 przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował w Zarządzie Głównym Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”. Do przejścia na emeryturę był wykładowcą Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie i w warszawskim Studium Nauczycielskim. W latach 50. XX wieku wziął udział w ogólnopolskiej Akcji Zbierania Folkloru Muzycznego (był kierownikiem kieleckiej ekipy tej akcji). Opracował Wytyczne dla zbieraczy folkloru muzycznego w regionie kieleckim. W 1972 sporządził spis swojego dorobku naukowego i publicystycznego. Za swą działalność otrzymał Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Grunwaldu, Zasłużony Działacz Kultury, Zasłużony Nauczyciel.

Dorobek Prace Na własny użytek opracował klasyfikację pieśni powstańczych.