Po powrocie do Rosji awansował i piastował ważne stanowiska przy budowie głównego traktu kolei transsyberyjskiej i jej bocznych odcinków. Był członkiem polskiego Koła Inżynierów Technologów Petersburskich. Prowadził w Petersburgu specjalistyczne kursy dla młodych inżynierów. W hierarchii służby cywilnej awansował do stopnia generała majora, według IV rangiG. Błaszczyk, Herbarz szlachty żmudzkiej, tom VI, s. 400, Wydawnictwo DIG, Warszawa 2016..
Na początku XX wieku jako doświadczony inżynier specjalista pracował kilka lat w zakresie zabezpieczenia technicznego kolei na odcinku Petersburg – Moskwa. W latach 1903–1907 budował strategiczny odcinek kolei pomiędzy Orenburgiem a Taszkentem o długości ok. 2 tys. km. W latach 1907–1911, jako kierownik nadzoru w randze asesora kolegialnego (majora), następnie radcy kolegialnego (pułkownika), budował główną magistralę transsyberyjską na odcinku Irkuck – Błagowieszczeńsk – ChabarowskG. Błaszczyk, Herbarz szlachty żmudzkiej, tom I, s. 163, Wydawnictwo DIG, Warszawa 2015.. Ślad jego obecności na Dalekim Wschodzie jest odnotowany m.in. w Amurian State Museum.