Eksperci zaobserwowali, że ciało Greenberg dojrzewało w niejednostajnym tempie. Mimo że był to jeden organizm, to w jej przypadku wyglądało to tak, jakby stworzony był z fragmentów będących w różnym wieku. Jej mózg był nieznacznie bardziej rozwinięty niż u czterotygodniowego noworodka, kości dziewczynki były dosyć krótkie, ale przypominały te u dziesięciolatka, a uzębienie wyglądało tak, jak u ośmioletniego dziecka. Z kolei układ oddechowy u Greenberg nie był skoordynowany z przewodem pokarmowym, czego efektem było krztuszenie się, gdy połykała pokarm. Z tego powodu żywienie dziewczynki było realizowane przy pomocy rurki osadzonej w żołądku.

Greenberg nie potrafiła mówić, ale rozpoznawała matkę i umiała sygnalizować (gestem, dźwiękiem) własne potrzeby. Według doktora Walkera Greenberg była pierwszym odnotowanym przypadkiem człowieka z chorobą, którą nazwał „dezorganizacją rozwojową”. Postawił on hipotezę, że stan dziewczynki był spowodowany przez kluczowy dla procesu starzenia się gen (lub ich większą liczbę), który w 2009 roku był nieznany.