Etnolog Damian Kasprzyk wskazuje, że długopis Wałęsy był znakiem odróżniającym stronę strajkującą od rządowej (Mieczysław Jagielski podpisywał porozumienia standardowym piórem lub długopisem, które nie przeszły do historii). Wałęsa użył obiektu różnicującego, złożył manifest proletariackiej swojskości względem partyjnej, nomenklaturowej obcości. Dodatkowo użył artefaktu wytworzonego przez konserwatywny sektor prywatny. Długopis był elementem pasującym do wizerunku Matki Boskiej, który Wałęsa nosił w klapie marynarki. Manifestował religijność zarówno podpisującego, jak i wszystkich strajkujących, całego ruchu społecznego. Zwrócił na to uwagę Mieczysław Rakowski w swoim tekście z 1 września 1980 (Wałęsa, z portretem papieża i plakietką Matki Boskiej w klapie, podpisał porozumienie wielgachnym długopisem). Długopis był w tym kontekście materialnym komponentem zrytualizowanego gestu semiotycznego: symbolu zwycięstwa. Kiedy Wałęsa uniósł triumfalnie ręce do góry po podpisaniu porozumień, długopis został naznaczony i przyjął rolę trofeum.

Do dziś nie ustalono, czy Wałęsa użył długopisu intencjonalnie.