Jan Balsewicz (ur. 30 kwietnia 1887 w Mussa, zm. 26 sierpnia 1970 we Wrocławiu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Konstantego i Zofii z domu Rapcewicz, urodzony w majątku nad rzeką o tej samej nazwie, w ówczesnym powiecie wileńskim guberni wileńskiej.

1 grudnia 1914 został wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do Wileńskiej Szkoły Wojskowej. 1 maja 1915, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 29 zapasowego pułku strzelców syberyjskich. W lipcu 1916 został wysłany na front do keksholmskiego pułku Lejbgwardii. W sierpniu 1917 został przeniesiony do 12 Astrachańskiego pułku grenadierów.

Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 6 pułku piechoty Legionów. Od 10 lutego do 1 maja był słuchaczem kursu przeszkolenia kapitanów w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, a następnie został przydzielony do tej szkoły na stanowisko dowódcy XI klasy. 6 grudnia tego roku powrócił do macierzystego pułku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 349. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy I batalionu.