W kwietniu 1924 został zatwierdzony na stanowisku kwatermistrza. W lutym 1927 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem służbowym do PKU Wilno Powiat na okres czterech miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej. 12 kwietnia tego roku został mianowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Postawy na stanowisko komendanta. W kwietniu 1928 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II na stanowisko komendanta. W listopadzie 1932 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV. Z dniem 31 marca 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.
W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w Komendzie Miasta Warszawa. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau.
Zmarł 26 sierpnia 1970, a trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu (pole 10P, rząd 12, grób 311).
Był żonaty z Zofią Pelagią z Wojtatowiczów (1903–1978), dzieci nie miał. Wychowywał dwóch bratanków („zupełne sieroty”): Jana (ur. 1912) i Zbigniewa (ur.