Uczestniczył w powstaniu warszawskim, zgłosił się do powstańczego Biura Spraw Elektrycznych i wspólnie z Włodzimierzem Hellmanem zajmowali się dostarczaniem energii elektrycznej i oświetlenia do szpitali i punktów medycznych.
Po upadku powstania przedostał się do Krakowa, gdzie pracował w austriackiej spółce Elin. Od lutego do września 1945 kierował warsztatem elektrotechnicznym w Elektrowni Miejskiej w Krakowie, od lipca równocześnie wykładał przedmiot „Urządzenia elektryczne” na Politechnice Śląskiej z siedzibą w Krakowie. W październiku 1945 powrócił do Warszawy, do 1948 był adiunktem w Zakładzie Urządzeń Elektrycznych i zastępcą dziekana Wydziału Elektrycznego ds. weryfikacyjnych. Wykładał również „Elektrotechnikę i instalacje elektryczne” na Wydziale Inżynierii PW i w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda. Od 1946 był inspektorem technicznym w Wydziale Techniczno-Eksploatacyjnym Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Warszawskiego. W 1948 zrezygnował z pracy inspektora i zwolnił się z pracy wykładowcy na Politechnice, rozpoczął wówczas pracę w Dziale Studiów Centralnego Zarządu Energetyki.