W 1951 Szkołę Inżynierską im. Wawelbera i Rotwanda włączono w struktury Politechniki Warszawskiej, a Józef Żydanowicz został powołany na zastępcę profesora na Wydziale Elektrycznym PW. Od 1951 był również szefem Grupy Zabezpieczenia w Zakładzie Wielkich Mocy, a w późniejszym okresie samodzielnym pracownikiem w Zakładzie Urządzeń Rozdzielczych Instytutu Elektrotechniki. W 1953 zainicjował powstanie specjalizacji „Zabezpieczenia przekaźnikowe i automatyka elektroenergetyczna”, w 1955 został docentem, a w 1961 obronił doktorat. W 1963 został profesorem nadzwyczajnym oraz kierownikiem Zakładu Zabezpieczeń i Automatyki Elektroenergetycznej w Katedrze Sieci i Systemów Elektroenergetycznych. W latach 1966–1969 był prodziekanem Wydziału Elektrycznego PW, od 1972 przez sześć lat przewodniczył Komisji Przewodów Doktorskich dla Specjalności Elektroenergetyka. Po reorganizacji uczelni był kierownikiem Zespołu Elektroenergetycznej Automatyki Zabezpieczeniowej w Zakładzie Sieci i Systemów Elektroenergetycznych, w 1975 został profesorem zwyczajnym.

Opublikował ok. 50 publikacji, w tym 9 podręczników, 9 skryptów, 25 artykułów i 4 patenty.

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw.