Władysław Jan Rzepko (ur. 1 lutego 1854 w Piórkowie (Opatowskie), zm. 19 kwietnia 1932) – polski altowiolista, dyrygent, pedagog i kompozytor. Syn Adolfa Rzepki i Pauliny z Korytkowskich.
Życiorys Władysław Rzepko kształcił się w miejscowej szkole w Piórkowie, a następnie prywatnie w domu. Uczył się muzyki u swojego ojca i gry na skrzypcach u Budzisławy Hollas-Mittelstaedt. W 1869 r. rodzina przeniosła się na stałe do Warszawy a Władysław wstąpił do Warszawskiego Instytutu Muzycznego. Gry na skrzypcach uczył się u Aleksandra Komana, Karola Różalskiego i Apolinarego Kąstkiego, naukę o teorii muzyki pobierał u Karola Studzińskiego, harmonii i podstaw kompozycji uczył go Stanisław Moniuszko. Równolegle ze studiami od września 1870 r. grał na skrzypcach w orkiestrze Teatru Wielkiego oraz od grudnia 1872 r. pobierał prywatne lekcje dyrygentury u Castagneriego (dyrygenta włoskiego zespołu operowego wizytującego wówczas na gościnnych występach w Warszawie). Śpiewu uczył się prywatnie u Jana Quattriniego.
W roku 1876 ukończył Instytut Muzyczny ze świadectwem kwalifikacyjnym II stopnia na nauczyciela muzyki w zakresie śpiewu solowego. Studia muzyczne kontynuował prywatnie u Emila Stillera, a później u Zygmunta Noskowskiego.