Incydent ten był pretekstem dla organizatorów do zmiany systemu punktowania olimpijskiego boksu.
Kariera zawodowa Kategoria średnia Na zawodowstwo przeszedł w maju 1989. Do końca 1991 stoczył 15 zwycięskich pojedynków. W styczniu 1992 pokonał przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie byłego mistrza WBC, Jorge Vaca. Do końca roku stoczył jeszcze cztery zwycięskie pojedynki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBA, Jorge Fernando Castro). W lutym 1993 już w pierwszej rundzie, po ciosie na korpus, pokonał Glenna Wolfe, a 3 miesiące później, 22 maja 1993, pokonał na punkty Bernarda Hopkinsa i zdobył brakujący tytuł mistrza świata IBF w kategorii średniej. Był to pierwszy pojedynek mistrzowski dla obu pięściarzy.
Jones Jr. stoczył następnie trzy zwycięskie nietytułowe walki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBC w kategorii super średniej, Thulani Malingą). Pierwszy i jedyny raz swój tytuł obronił 27 maja 1994, pokonując przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie Thomasa Tate.
Kategoria super średnia Po tej walce Jones Jr. postanowił zmienić kategorię na wyższą i zmierzyć się z mistrzem świata IBF Jamesem Toneyem. Do walki doszło 18 listopada 1994. Jones Jr.