Elementy 1 i 2 Dywizji Pancernej również zostały zatrzymane w celu obrony przyczółków na południowym brzegu Sommy.

Alianckie przygotowania obronne Calais było kilkakrotnie bombardowane przez bombowce Luftwaffe, co spowodowało zakłócenia w ruchach wojsk, ogólne zamieszanie i korki, a uchodźcy udający się do Calais spotykali swoich rodaków uciekających z miasta w przeciwnym kierunku. Jednostki armii francuskiej w Calais były dowodzone przez mjr. Raymonda Le Telliera, a najbardziej wysunięte na północ bastiony i fortyfikacje zostały obsadzone przez rezerwistów francuskiej marynarki wojennej i naprędce przeszkolonych ochotników pod dowództwem kpt. marynarki Charlesa de Lambertye'a. Do miasta przybyli również maruderzy, w tym cała kompania karabinów maszynowych, która zgubiła swoją jednostkę. 19 maja gen. por. Douglas Brownrigg, generał adiutant BEF, wyznaczył płk. Ruperta Hollanda do dowodzenia wojskami brytyjskimi w Calais i do zorganizowania ewakuacji personelu nieuzbrojonego oraz rannych.