Mur ogrodzeniowy o wysokości 2,5 m odnowiono w październiku 1866 roku, na prawo od wejścia przylegał do niego tylną ścianą dom przedpogrzebowy, zbudowany na rzucie prostokąta. W 1884 roku nekropolia została wyposażona w kanalizację, którą wykonał mistrz murarski Kowollik pod nadzorem architekta Paula Jackischa. Na cmentarzu oprócz tradycyjnych macew stawiano także sarkofagi. Ostatni pochowek odbył się w 1897 roku.
Po nocy kryształowej (1938) miasto zabrało gminie żydowskiej cmentarz, uznany wówczas za nieużywany, i zobowiązywało się przenieść z jego obszaru macewy na teren nowego cmentarza żydowskiego przy ul. Piekarskiej (do czego nie doszło), a także wypłacić odszkodowanie w wysokości 50 750 marek za utracony grunt. W 1939 roku właścicielem cmentarza zostało Zrzeszenie Żydów w Niemczech. Cmentarz przetrwał II wojnę światową. Budynek domu przedpogrzebowego został rozebrany prawdopodobnie w połowie XX wieku. Cmentarz zlikwidowano z polecenia władz miasta w 1965 roku, macewy przewieziono na cmentarz komunalny w Bytomiu, gdzie były składowane do 1991 roku (zlikwidowano jednak tylko powierzchnię bez ekshumacji). Teren przeznaczono pod zabudowę w 1965 roku;