Od tego czasu stał na czele formującej się poznańskiej przyrodniczej szkoły gleboznawczej. We wrześniu 1960 przeszedł na emeryturę i zamieszkał na stałe w Szczecinie, pozostając jednak w kontakcie z poznańskim środowiskiem gleboznawczym i kontynuując rozpoczęte badania.
Osiągnięcia Wypromował dziesięciu doktorów, z których siedmiu broniło rozpraw z zakresu gleboznawstwa leśnego. Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, jego wiceprezesem i prezesem honorowym, jak również wieloletnim przewodniczącym Oddziału Poznańsko-Bydgoskiego tej organizacji. W 1961 został odznaczony Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego. Szczególne duże zasługi położył w Komisji Genezy, Klasyfikacji i Kartografii Gleb w zakresie klasyfikacji i nomenklatury gleb w różnych skalach oraz ujednolicenia metod oznaczania uziarnienia gleb, metod opisu profilu glebowego oraz pobierania próbek glebowych, opracowania kryteriów podmokłości gleb oraz systematyki gleb Polski. Z jego inicjatywy powstała pierwsza polska klasyfikacja gleb leśnych, ogólne klasyfikacje gleb do map w różnych skalach, genetyczna klasyfikacja gleb uprawnych, jak również klasyfikacja gleb hydromorficznych.