W 1926 ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego i został inżynierem rolnictwa. Doktoryzował się w 1933 (praca Czysty i mieszany siew układów: groch, owies i łubin jako czynniki zużytkowania nawozów fosforowych). Prowadził badania na temat żywienia roślin oraz gleboznawstwa terenowego, w tym klasyfikacji gleb uprawnych i leśnych rozwijających się na osadach lodowcowych. Od 1935 prowadził na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP wykłady z zakresu gleboznawstwa terenowego oraz metodyki doświadczeń wegetacyjnych.

Po zakończeniu działań II wojny światowej organizował Katedrę Gleboznawstwa w Poznaniu (zrujnowaną przez okupanta niemieckiego). Habilitował się w 1951, a w 1952 został kierownikiem Katedry Gleboznawstwa. Zaangażował się w prace kartograficzne nad mapą gleb Polski. Realizował idee prof. Feliksa Terlikowskiego na temat pojmowania gleby jako złożonego układu abiotycznego i biotycznego, zmieniającego się nieustannie wskutek działania czynników glebotwórczych. Podkreślał dominującą rolę roślinności w tworzeniu gleb. Od 1955 rozwinął szerokie badania w kierunku opracowania klasyfikacji gleb hydromorficznych. Podjął też wszechstronne badania nad próchnicą. W 1954 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1959 na profesora zwyczajnego.