Biologia i ekologia Owad ciepłolubny, na północy zasięgu związany z kserotermami, dalej na południu zamieszkujący także inne siedliska. Osobniki dorosłe zwykle są aktywne od kwietnia do sierpnia. Spotyka się je pod korą butwiejących pniaków i kłód oraz pod mchami. Zimowanie odbywa się w stadium osobnika dorosłego w glebie.
Zarówno larwy jak i osobniki dorosłe są drapieżnikami wyspecjalizowanymi w malakofagii. Aktywnie polują na ślimaki lądowe o średnich i dużych rozmiarach muszli. Ich ofiarami padają przedstawiciele takich rodzajów jak Candidula, Helix, Monacha, Theba i Xeropicta. Wydłużone głowy larw i imagines ułatwiają im dostanie się do wnętrza muszli. Ślimak jest zabijany za pomocą ugryzień w okolicę głowy oraz toksycznych wydzielin wydostających się z otworu gębowego, jak i gruczołów rektalnych (pygidialnych). Trawienie odbywa się zewnątrzjelitowo. Osobniki dorosłe zjadają w optymalnych warunkach jednego ślimaka co dwie doby. W przypadku braku ich preferowanych ofiar owady te mogą się również pożywiać ślimakami nagoskrzelnymi lub gąsienicami.