Kapitan Worse (norw. Skipper Worse) – powieść norweskiego pisarza Alexandra Kiellanda z 1882, będąca według Witolda Nawrockiego analitycznym i precyzyjnym obrazem haugiańskiego pietyzmu, będącego w istocie zmitologizowaną postacią kapitalizmu fazy pierwotnej akumulacjiWitold Nawrocki, Klasycy i współcześni. Szkice o prozie skandynawskiej XIX i XX wieku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1980, s. 169-173, .
Powieść opisuje mistyczne doświadczenia związane z życiem wyznawców doktryny odnowy kościoła protestanckiego sformułowanej przez Filipa Jakuba Spennera, Hansa Nielsena Hauge i Augusta Hermanna Franckego, nazywanych przez część społeczeństwa norweskiego szaleńcami bożymi. Głosili oni ideę powszechnego kapłaństwa wiernych, potrzebę permanentnej pokuty, rychły koniec świata i konieczność odbudowy pobożności. Przypomniali doktrynalnie ruch mazurskich gromadkarzy. Nurt ten był pozbawiony zrozumienia dla radości życia, urody i uciech doczesnych. Kielland odbierał go jako ruch skrajny, faryzejski i antyhumanistyczny. Członkowie wspólnoty haugiańskiej są na kartach powieści pracowitymi handlarzami, rybakami, przedsiębiorcami operującymi na morzu, umiejącymi sprawnie liczyć i prowadzić dobrze swoje interesy.