Całą swoją aktywność poza pracą kierowali na wspólne modlitwy, czytanie broszur religijnych, a także na działalność organizacyjną i filantropijną. Ich działalność, postrzegana jako eklektyczna, ostentacyjna i nieufna wobec oficjalnego kościoła protestanckiego, budziła niechęć, nienawiść i wstręt lokalnych środowisk protestanckich, mocno zliberalizowanych, nie mających ochoty wracać do dawnych, purytańskich praktyk religijnych.
Akcja powieści toczy się około 1840. Stary konsul Garman (porte-parole autora) jest liberałem, wielbicielem sztuki rokokowej, wolnomyślicielem i elegantem. W ruchu haugiańskim widzi próbę cofnięcia historii i anachroniczność obyczajową, zwłaszcza, że wyznawcy sekty uczynili ze swojej religii krzywe zwierciadło wad i wynaturzeń patrycjatu. Piętnowali rozrzutność bogaczy, czyniąc ze swojego powodzenia w interesach znak Opatrzności. Według autora była to jednak tylko faryzejska przykrywka dla brutalnych metod pozyskiwania kapitału i przypuścił na haugian atak na płaszczyźnie moralnej. Opisuje losy starego marynarza Worsego i jego małżonki, Sary, która nie kocha swego męża. Przez pietystyczne praktyki zabija Worsego i oddaje się ukochanemu Hansowi Nilsenowi. Powieść opisuje wielkie namiętności, zgnębienie wolnego życia przez fałsz i obłudę, klęskę ukochania radości życia, jak również ponurą zemstę.