Ogólnopolski Plener Wikliniarski – cykliczne, ogólnopolskie plenery wikliniarskie wraz z wystawami poplenerowymi, organizowane od 1970 w różnych latach w Zbąszyniu, Kuźnicy Zbąskiej i Nowym Tomyślu.

Historia Okolice Nowego Tomyśla i Zbąszynia ma bogate tradycje zbioru i uprawy wikliny. Począwszy od przełomu XVIII i XIX wieku wiklina była na tych obszarach już uprawiana. Wiązało się to z rozwojem rzemiosła plecionkarskiego.

I Plener Wikliniarski odbył się we wrześniu 1970 w Zbąszyniu, nad brzegami jeziora Zbąszyńskiego, na terenie parku pałacowego. Twórcą i organizatorem spotkań był Witold Gyurkovich, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, a komisarzem plenerów, Hanna Grygiel-Pietraszak, również absolwentka tej samej uczelni. Plenery w Zbąszyniu odbywały się do 1979 i gromadziły głównie eksponaty sztuki użytkowej. Od 1979 do 1991 impreza przeniosła się do Kuźnicy Zbąskiej, nad jezioro Kuźnickie. Komisarzem była wówczas Elżbieta Bogdańska. W tym czasie wśród wyrobów zaczęły pojawiać się przedmioty czysto artystyczne. Dorobek poplenerowy prezentowano w Nowotomyskim Ośrodku Kultury (1979-1983), Galerii BWA w Poznaniu (1984), Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu (1985-1990) i Muzeum Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim (1992).