Jan Słomka (ur. 12 marca 1894 w Świątnikach Górnych, zm. 14 października 1969 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Michała i Feliksy z domu Dębskiej, urodzony 12 marca 1894 w Świątnikach Górnych. Od czerwca 1913 do czerwca 1914 należał do Związku Strzeleckiego. 15 sierpnia 1914, jako uczeń VII klasy gimnazjum, wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 7. kompanii II baonu 3 Pułku Piechoty. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie „Güstrow Meklenburg Szwerin". Po powrocie z niewoli, 15 lutego 1919 został przydzielony do Szkoły Podchorążych w Warszawie, a po ukończeniu kursu podchorążych, do 20 czerwca 1920 był tam instruktorem. Następnie od czerwca tego roku do 11 marca 1931 był kolejno: dowódcą plutonu, dowódcą kompanii i komendantem obwodu p.w. 42 pułku piechoty. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 16 Pułku Piechoty w Tarnowie na stanowisko dowódcy batalionu.