Traktat rozejmowy nie obejmował wymiany jeńców, co zważywszy znacznie większą liczbę Litwinów w niewoli moskiewskiej niż odwrotnie byłoby sukcesem strony litewsko-polskiej. Wreszcie, mimo początkowo ultymatywnego stanowiska Aleksandra, do podpisania traktatu nie dopuszczono posła inflanckiego; Iwan III żądał, by Inflantczycy układali się tradycyjnie z namiestnikami w Pskowie i Nowogrodzie. Traktat rozejmowy podpisano 28 marca, a Iwan III i Wasyl zaprzysięgli traktat na krzyż; kilka dni potem delegacja litewsko-polska opuściła Moskwę. Aleksander zaprzysiągł traktat po powrocie delegacji do Wilna, której – aby asystować w ceremonii– towarzyszyło poselstwo moskiewskieNatanson-Leski 1922, s. 93; w jej skład wchodzili Konstanty Hrehorowicz Zabołockoj, Piotr Michajłowicz Pleszczejew, Michaił Klapik-Jaropkin i Niceta Huba-Mokłokow, Chodźko 1865, s. 309 Traktat ostatecznie strona litewska ratyfikowała w Wilnie 27 sierpnia 1503, Николай Покровский, Г. Ленхофф, Степенная книга царского родословия по древнейшим спискам, tom III, Moskwa 2012, , s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rozejm w Moskwie (1503) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.