Iwan III był skłonny przyjąć formułę rozejmową, zastrzegając że na tak długi okres jego trwania godzi się tylko ze względu na powinowactwo z AleksandremNatanson-Leski 1922, s. 93.. Stanowczo odmówił jednak zwrotu jakichkolwiek terenów, choć z czasem – wobec groźby zerwania rozmów przez delegację litewsko-polską – ustąpił w kwestii kilku niewielkich miejscowości na WitebszczyźnieUświat i Ozieryszcze, Natanson-Leski 1922, s. 93. i SmoleńszczyźnieSzuczje, Wietlica, Ruda i Jelnia, Natanson-Leski 1922, s. 93..

Ostatecznie rozmowy zakończyły się niemal całkowitą klęską Litwinów i Polaków. Ich jedynym, dość wątpliwym sukcesem było zakończenie rozmów bez trwałego uznania moskiewskiej zwierzchności nad utraconymi ziemiami. Jednak w ramach tymczasowej formuły rozejmowej Aleksander sankcjonował na 6 lat moskiewskie zwierzchnictwo nad przejętymi ogromnymi terenami. Uznał też tytuł „pana całej Rusi” nie tylko w stosunku do Iwana III„Aleksander początkowo odmawiał tytularnych pretensji Iwana III twierdząc, że o ile mógł warunkowo to robić jako książę litewski, to jako król Polski, w skład której wchodzi ‘większa część Rusi’, nie może tego uczynić”, Natanson-Leski 1922, s. 92., ale również jego syna Wasyla. Nie wymusił na Iwanie formalnego uznania własnego panowania nad lewobrzeżnym dorzeczem Dniepru.