Knickebein – niemiecki system naprowadzania samolotów za pomocą fal radiowych używany przez Luftwaffe podczas nocnych bombardowań Wielkiej Brytanii w początkowym okresie II wojny światowej. Słowo „Knickebein” w języku niemieckim znaczy „wykrzywiona noga” i jest imieniem baśniowego kruka.

Opis systemu „Knickebein” wywodził się z systemu lądowania bez widoczności Lorenza, opracowanego w Niemczech w latach 30. XX w. System Lorenza miał zasięg tylko ok. 48 km, co było wystarczające dla potrzeb lądowania lecz niewystarczające do celów długodystansowej nawigacji. Oba systemy łączyło również to, że odbiorniki służące do lądowania bez widoczności ziemi (Lorenz EBL-2) umożliwiały jednocześnie naprowadzanie bombowców na cel.

Sercem systemu „Knickebein” były dwa nadajniki emitujące sygnały alfabetu Morse’a (kropki i kreski) na falach UKF na częstotliwości ok. 30 MHz (zwykle 30 lub 31,5 MHz). Samolot podążał zgodnie z sygnałem jednego z nadajników, który ustawiony był na określony cel. Jeżeli samolot podążał właściwym kursem pilot słyszał w słuchawkach sygnał ciągły. Szerokość tego sygnału wynosiła około 365 m. Zboczenie z kursu objawiało się zwiększonym natężeniem kresek lub kropek. Nad celem wiązka sygnału według którego leciał bombowiec krzyżowała się z sygnałem drugiego nadajnika, co było sygnalizowane za pomocą innego odbiornika.