Było to sygnałem do zrzucenia bomb.

Zastosowanie „Knickebein” używany był przez Luftwaffe podczas nocnych lotach nad terenami Wielkiej Brytanii od początku wojny. Pierwszą parę instalacji nadawczych o wysokości ok. 30 m zbudowano na terenie Niemiec w Kleve i Bredstedt. Po opanowaniu Francji przez wojska niemieckie w roku 1940 powstały nowocześniejsze i mniejsze instalacje na półwyspie Hague. Od czasu, gdy Brytyjczycy zaczęli zakłócać niemieckie sygnały jego skuteczność znacznie zmalała. Korzystano wtedy z niego do ustalania kursu po starcie, później zaś stosując tradycyjne metody nawigacji. „Knickebein” wykorzystywano do września 1940 r. Zastąpił go system określany kryptonimem „X-Gerät”.

Przeciwdziałanie „Knickebein” został dosyć szybko rozpoznany przez brytyjski wywiad (głównie dzięki zeznaniom jeńców i oględzinom zestrzelonych samolotów), co pozwoliło opracować urządzenia zakłócające jego sygnały. Dokonała tego specjalnie w tym celu powołana jednostka - Skrzydło 80. Pierwsze urządzenia zakłócające były zmodyfikowanymi aparatami do diatermii wykorzystywanymi w szpitalach do zabiegów leczniczych. Przerobiono je na 150-watowe nadajniki i rozmieszczono na brytyjskim terytorium. Nadajniki te emitowały szumy na wykorzystywanych przez Niemców częstotliwościach.