18–27 m) przecinała się z wiązką prowadzącą w odległości 30 km przed celem. Po odebraniu tego sygnału obserwator wciskał przycisk urządzenia do zwalniania bomb, które wyglądem przypominało zegar z trzema wskazówkami: zieloną, czerwoną i czarną. Wskazówka czarna i zielona zaczynały się wówczas przesuwać. Po przechwyceniu sygnału z trzeciego nadajnika, co następowało na 15 km przed celem, obserwator ponownie wciskał przycisk, co powodowało zatrzymanie wskazówki zielonej i czarnej oraz przesuwanie wskazówki czerwonej. W chwili, gdy wskazówka czerwona pokryła się z czarną, zamykał się obwód elektryczny powodując zrzut bomb. Dokładność tego systemu wynosiła ok. 90 m przy odległości od celu wynoszącej 320 km.
Zastosowanie Budowę nadajników systemu „X-Gerät” w północnej Francji zakończono na przełomie sierpnia i września 1940 r. Nosiły one w większości nazwy niemieckich rzek. W przeciwieństwie do poprzedniego systemu „Knickebein”, gdzie aparaturą umożliwiającą jego wykorzystanie dysponowały wszystkie niemieckie bombowce tamtego okresu wykorzystywane do nocnych lotów, w urządzenia pozwalające na naprowadzanie za pomocą systemu X-Gerät wyposażono tylko jedną jednostkę. Był to KGr 100 (bojowy dywizjon lotniczy 100) latający na samolotach typu Heinkel He-111, bazujący na lotnisku w Vannes w Bretanii.