W każdej z osobna lokalizacji nauka przebiegała stale (z naciskiem na okres jesienno-zimowy) i dwuetapowo: chętnym do rozwoju umożliwiano najpierw zaznajomienie się z czytaniem, pisaniem i rachunkami, a następnie omawiano w języku słowackim ówczesny stan wiedzy w rozmaitych dziedzinach nauki.
Celem walki z ubożeniem ludności wiejskiej skutkującym ułatwionym wynaradawianiem i madziaryzacją szturowcy organizowali lokalne związki samopomocy. Charakteryzowały się one działaniem na zasadach demokratycznych, a jednym z ich podstawowych założeń programowych był antyfeudalizm. Udzielały niskooprocentowanych kredytów Słowakom zagrożonym głodem, wywłaszczeniem, popadnięciem w zależność lub lichwę. Zakładano także przytułki dla wdów, sierot, starców, upośledzonych i wyrzutków społecznych, jak również spółdzielnie sadownicze, które w znacznej części przetrwały do współczesności. Osobno, przeważnie opierając się na parafiach katolickich, tworzono koła trzeźwości i walki z alkoholizmem.