Generacja szturowska zaktywizowała się politycznie, poczynając od roku 1840. Trzykrotne akcje masowego składania petycji nie przyniosły wymiernych korzyści, a w roku 1844 konspiracja oparta na liceum bratysławskim została częściowo rozbita. W ramach reperkusji Ľudovít Štúr utracił stanowisko sekretarza Instytutu Języka i Literatury Czechosłowackiej i odszedł do Lewoczy, dokąd podążyła za nim znaczna część jego studentów. Temu zdarzeniu historiografia słowacka przypisuje ogromne znaczenie symboliczne, poniekąd analogiczne do wpływu ucieczki Mahometa z Mekki do Medyny na rozwój islamu. Podczas Wiosny Ludów Ľudovít Štúr wraz ze swoimi współpracownikami politycznymi, Jozefem Miloslavem Hurbanem i Michalem Miloslavem Hodžą, stanął na czele Słowackiej Rady Narodowej przewodzącej powstaniu słowackiemu skierowanemu przeciw powstaniu węgierskiemu, ponieważ uważał Węgrów za bardziej bezpośrednie zagrożenie dla istnienia narodu słowackiego i liczył na korzyści polityczne płynące ze współpracy z Austrią, które – pomimo upadku powstania węgierskiego – nie ziściły się. Odtąd znaczenie polityczne szturowców słabło, aby zaniknąć całkowicie na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku.