Na terenach górskich zmiany te wprowadzano z opóźnieniem.
Zaprzęganie thumb|190px|W heraldyce: dawny herb Miechowic Koń (lub para koni) zaprzęgane były do fury przy pomocy postronków przywiązanych z jednej strony do orczyka (lub dwóch orczyków – po jednym dla każdego konia), zaczepionego u nasady dyszla, a z drugiej do chomąta, założonego na kark konia. Przy niewielkim obciążeniu pojazd ciągniony był najczęściej przez jednego konia; dla transportu ciężkich ładunków zaprzęgano parę koni.
Inaczej zaprzęgano konie do fury we wschodniej części Podlasia. Fura nie posiadała jednego dyszla, lecz dwa drążki zwane hołoblami. Pomiędzy nie wprzęgnięty był koń z założonym na kark chomątem. Z obu stron chomąta przywiązane były mocne rzemienie – użwy, a dla ich mocowania do hołobli służyła drewniana duha (duga).
Na głowę koń miał założoną uzdę, a w pysku kiełzno. Woźnica kierował nim za pomocą lejców połączonych z kiełznem.
Użytkowanie Później fura często była dopinana do traktora, oficjalny zakaz nie pozwalał ciągnąć fury po drogach publicznych, ale zazwyczaj było to tolerowane przez milicję.