Naruny () – wieś na Litwie położona w rejonie kupiszeckim okręgu poniewieskiego, 7 km na południowy zachód od Kupiszek.
Historia Własność Pierwsza wzmianka o tych dobrach, jako należących do Heleny z Szemiotów Abramowiczowej (~1630–1671) herbu Łabędź, wdowie po Samuelu Andrzeju Abramowiczu (po 1600–1651) herbu Jastrzębiec, kapitanie gwardii pieszej króla Jana Kazimierza, pochodzi z 1665 roku. Małżeństwo nie miało dzieci, Helena zapisała majątek swemu kuzynowi Stanisławowi Samuelowi Szemiotowi (~1650–1684), staroście nowomiejskiemu, mężowi Zofii Klary Kierdejównej (~1650–1709) z Radziwonowicz herbu Bełty. Stanisław, będąc właścicielem kilku innych majątków, nie mieszkał tutaj, wiadomo jednak, że w 1675 roku przekazał sianożęcia w Narunach na uposażenie klasztoru dominikanów w pobliskim Poławieniu. Później dobra te należały do rodzin Bałuczyńskich herbu Leliwa, Wilkomińskich i Ogińskich, poza tym że ci ostatni nie mieszkali w Narunach, sprzedali je w drugiej lub trzeciej dekadzie XIX wieku Onufremu Węcławowiczowi (1805–1880) herbu Wadwicz, sędziemu granicznemu guberni mińskiej, żonatemu z Filipiną Horwattówną (1805–1870) herbu Pobóg. Mieli oni czterech synów: Daniela, Henryka, Stanisława i Onufrego.