Henryk i Onufry junior wzięli udział w powstaniu styczniowym, po jego upadku zostali aresztowani: Henryk został skazany na 3 lata, a Onufry dostał wyrok śmierci, później zmieniony w wyniku starań rodziny na 12 lat syberyjskiej katorgi. Onufry zmarł w Petersburgu w 1883 roku. Po śmierci Onufrego seniora Naruny (podobnie jak Burbiszki koło Onikszt) odziedziczył jego syn Henryk (1828–1897), żonaty z Marią Komarówną z Bejsagoły (1841–1897), a następnie – po śmierci Henryka – ich syn Zygmunt (1870–1927), dwukrotnie żonaty: ze Stefanią Marią Zdziechowską (1863–1915) herbu Rawicz, a następnie z Marią Węcławowicz (~1870–?), córką Ottona i Matyldy z Pac-Pomarnackich. Zygmunt Węcławowicz nie miał męskiego potomka, miał natomiast cztery córki (po dwie z każdego małżeństwa). Majątek należał do Zygmunta do 1923 roku, kiedy to po rozparcelowaniu jego większości w wyniku litewskiej reformy rolnej, pod naciskiem władz litewskich sprzedał jego resztki Litwinowi Adamanisowi, który był ich właścicielem do 1940 roku.
Około 1885 roku majątek Węcławowiczów liczył 740 dziesięcin ziemi. Poza tym majątkiem w Narunach był również majątek spokrewnionych z Węcławowiwczami Komarów.