Przybył w maju 1927 r. do Ibbenbüren, gdzie w 1941 r. został mianowany nauczycielem gimnazjum w szkole rektorackiej. To w dużej mierze dzięki niemu szkoła ta mogła ponownie rozpocząć nauczanie w 1946 roku, po zniszczeniach spowodowanych II wojną światową, choć początkowo zatrudniała tylko trzech nauczycieli i pozostawała prawie bez jakichkolwiek pomocy dydaktycznych. W kolejnych latach Szkoła Rektoratowa przekształciła się w Amtgymnasium (później Gimnazjum Goethego), co oznaczało, że w 1957 roku Rosen otrzymał awans na nauczyciela w tej nowej szkole. W 1958 r. po 46 latach pracy w zawodzie nauczyciela przeszedł na emeryturę, ale tymczasowo kontynuował pracę w liceum do ponad 70. roku życia .
Osiągnięcia jako lokalny badacz Anton Rosen nie tylko znalazł w Ibbenbüren drugi dom, ale także przez dziesięciolecia pracy intensywnie zgłębiał historię górniczego miasteczka i dokumentował ją w licznych publikacjach. Chociaż Anton Führer, Hubert Rickelmann, a zwłaszcza Rudolf Dolle mieli już przed sobą ważne publikacje dotyczące poszczególnych aspektów historii Ibbenbüren, dopiero Rosen był w stanie przedstawić całościowy obraz rozwoju miasta. Jego dwie obszerne książki Ibbenbüren.