Kiedyś i teraz (1952) oraz Ibbenbüren od czasów starożytnych do współczesności (1969) są pod tym względem standardowymi dziełami z zakresu historii lokalnej. Z okazji 100-lecia urzędowego liceum w 1959 roku Rosen wydał pamiątkową publikację. W swoich badaniach wykraczał także poza węższą historię miasta, czego przykładem jest książka Kościół i parafia na ziemi Tecklenburger Land (1954). Rosen napisał także liczne artykuły, głównie na temat historii lokalnej, dla Ibbenbürener Volkszeitung, którego wydawnictwo Ibbenbürener Vereinsdruckerei (IVD) opublikowało także trzy jego książki. Pisał dalsze eseje do wielu zbiorów. Jego praca była ważną podstawą późniejszej książki Friedricha Ernsta Hunsche o Ibbenbüren.
Pracował jako kustosz muzeum historii lokalnej w Ibbenbüren, które zostało zniszczone przez bomby w 1944 roku. Po wojnie Rosen intensywnie pracował nad ponownym powołaniem tej instytucji. Kiedy w 1965 roku założono Stowarzyszenie Sztuki i Muzeów Ibbenbüren, funkcję wiceprzewodniczącego objął Anton Rosen. Oprócz promowania sztuk pięknych i ochrony lokalnych dóbr kultury, stowarzyszeniu – jak sama nazwa wskazuje – przyświecał także cel utworzenia nowego muzeum. Jednak dopiero w 2008 roku pomysł stał się rzeczywistością i w Haus Herold utworzono muzeum miejskie.