Po przyjeździe do Dolska przyłączył się do powstańców wielkopolskich. W stopniu porucznika służył w 12 pułku strzelców wielkopolskich, który 10 lutego 1920 został przemianowany na 70 pułk piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. jako dowódca batalionu piechoty pod Wilejką, Połockiem, Głodowem i Przemiarowem. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 493. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego w Pleszewie. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 148. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie nadal pełnił służbę w 70 pp ale bez konkretnej funkcji. W maju 1925 był dowódcą II batalionu, a następnie został przydzielony do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu. W kwietniu 1926 został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko dowódcy I batalionu. Z dniem 30 września 1927 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska mieszkał w Dolsku.
20 października 1939 został rozstrzelany w publicznej egzekucji przeprowadzonej na Rynku w Książu Wielkopolskim przez członków Einsatzkommando 14/VI.