Jednak większość zwierząt padła po drodze z braku paszy, a ich mięso zgniło wiele kilometrów od żołnierzy, których miały posilić.
Plan Mutaguchiego zawierał także inne słabości, które ujawniły się w miarę postępów kampanii. Japończycy zakładali, że Brytyjczycy nie będą w stanie używać czołgów na stromych wzgórzach porośniętych dżunglą wokół Imphalu. Dla ułatwienia ruchu wojsk i zaopatrzenia Japończycy zostawili w tyle większość swojej artylerii polowej, główną broń przeciwpancerną. W rezultacie ich żołnierze prawie nie mieli broni do walki z czołgami.
Opierając się na swoich doświadczeniach z kampanii na Malajach i w Singapurze oraz podczas japońskiego podboju Birmy na początku 1942 roku, Mutaguchi oceniał wojska brytyjskie i indyjskie jako z natury gorsze. Żołnierze wroga, których spotykał na początku wojny, byli na ogół słabo wyszkoleni i źle dowodzeni. Jednak po dwóch latach walk alianci w dużej mierze przezwyciężyli problemy administracyjne i organizacyjne, które sparaliżowały ich wczesne wysiłki w Birmie, a ich wojska były znacznie lepiej wyszkolone i zmotywowane.