10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy II batalionu 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Poznaniu. 15 grudnia 1922 przeprowadził się z Chojnic do Poznania. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 112. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu. W maju 1927 został przeniesiony do 58 Pułku Piechoty w Poznaniu na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego. W kwietniu 1928 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w tym samym garnizonie na stanowisko kierownika referatu. W grudniu 1929 został przeniesiony do 70 Pułku Piechoty w Pleszewie na stanowisko kwatermistrza. 2 grudnia 1930 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1931 został przeniesiony do 80 Pułku Piechoty w Słonimie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 5 listopada 1935 został wyznaczony na stanowisko dowódcy tego pułku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 29. lokatą w korpusie oficerów piechoty.