Stanisław Krauze (ur. 11 listopada 1902 w Łodzi, zm. 21 lipca 1977 w Warszawie) – polski farmaceuta, profesor doktor habilitowany, twórca polskiej szkoły bromatologicznej.
Życiorys Wychowywał się w ubogim domu działacza SDKPiL Konstantego Krauze, uczył się w gimnazjum im. Mikołaja Kopernika i jednocześnie pracował zarobkowo. W 1920 ochotniczo zgłosił się do wojska i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, po jej zakończeniu ukończył również naukę w gimnazjum. Następnie wyjechał do Warszawy, gdzie studiował w Oddziale Farmacji Uniwersytetu Warszawskiego, w 1924 uzyskał dyplom magistra farmacji. Pozostał na uczelni na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Nauki o Środkach Spożywczych, jego nauczycielami i współpracownikami byli m.in. prof. Stanisław Przybytek i Adam Maurizio. Prowadził ćwiczenia ze studentami, na potrzeby tych zajęć w 1926 wspólnie z Cezarym Wichrowskim opracowali skrypt „Metodyka badania produktów spożywczych i przedmiotów użytku codziennego”. Równocześnie pracował pod kierunkiem prof. Jana Zaleskiego w Zakładzie Chemii Farmaceutycznej, przygotował tam i w 1931 obronił pracę doktorską pt. „Badania nad terpentyną polską” uzyskując tytuł doktora farmacji. Następnie rozpoczął prowadzić wykłady z zakresu technologii żywności w Wyższej Szkole Wojennej, a następnie w Wyższej Szkole Intendentury.