Kwatera Główna XXXIII Korpusu przejęła odpowiedzialność za ten odcinek frontu 3 kwietnia. Następnego dnia rozkazała indyjskiej 161 Brygadzie, aby ponownie ruszyła naprzód do Kohimy, lecz tylko 4. batalion Pułku Queen’s Own Royal West Kent, dowodzony przez ppłk. Johna Laverty’ego, i kompania z 4. batalionu 7 Pułku Radżputańskiego przybyły do Kohimy, zanim Japończycy przecięli drogę na zachód od grzbietu. Oprócz tych żołnierzy ze 161 Brygady, garnizon składał się z niedoświadczonego batalionu Pułku Shere Królewskiej Armii Nepalu, niektórych kompanii z Pułku Birmańskiego, niektórych z Pułku Assam, który wycofał się do Kohimy oraz różnych oddziałów tworzonych ad-hoc z lekko rannych żołnierzy i personelu jednostek łącznościowych, o niskiej wartości bojowej. Garnizon liczył łącznie około 2500 osób, z których około tysiąc nie miało przeszkolenia bojowego i był dowodzony przez płk. Hugh Richardsa, który służył wcześniej u Chinditów.