Z kolei Niskanen w filmach Chłopcy (1962), Partyzanci (1963) i Srebro na granicy (1963) opowiadał o traumie wojennej Finów. Najgłośniejszym dziełem Niskanena okazało się jednak Osiem śmiertelnych strzałów (1972) o zbrodni dokonanej przez drobnego farmera na czterech policjantach. Do pokolenia Nowej Fali zalicza się też debiut Rauni Mollberga Ziemia jest grzeszną pieśnią (1973) na podstawie powieści Timo K. Mukki.
Fińskie kino przełomu wieków (1980–2020) mały|Aki Kaurismäki Zjawisko Nowej Fali nie miało okazji się rozwinąć ze względu na politykę Fińskiej Fundacji Filmowej, która dofinansowywała jedynie produkcje nastawione na gusta przeciętnego odbiorcy. W efekcie, wraz z rozwojem rynku wideo, kino fińskie przeżywało pogłębiony kryzys. W kinach dominowały filmy amerykańskie, z którymi rywalizowała prymitywna farsa wojenna Uuno idzie do wojska (1984). W obliczu owego kryzysu Fińska Fundacja Filmowa zaczęła częściej przyznawać dotacje filmom autorskim. Przejawem stopniowych zmian w fińskiej kinematografii były monumentalne dzieła Nieznany żołnierz (1985) Rauniego Mollberga i Wojna zimowa (1989) Pekki Parikki. Odbudowę międzynarodowej pozycji fińskiego kina przyniosły jednak produkcje dwojga braci: Miki i Aki Kaurismäkich.