Aki Kaurismäki, z zamiłowania kinofil, zdobył sławę brawurowymi interpretacjami klasyki literackiej (Zbrodnia i kara, 1983; Hamlet robi interesy, 1987), ale też filmami proletariackimi o robotnikach żyjących na skraju nędzy (Cienie w raju, 1986; Ariel, 1988; Dziewczyna z fabryki zapałek, 1990). Filmy Akiego Kaurismäkiego, mimo pozornego dystansu, cechuje empatia wobec losu jego bohaterów. Reżyser zabierał także głos w sprawie kryzysu migracyjnego, ze współczuciem portretując losy uciekinierów z krajów Bliskiego Wschodu (Człowiek z Hawru, 2011; Po tamtej stronie, 2017). Za jego największy sukces uważa się Człowieka bez przeszłości (2002), którego nagrodzono Grand Prix na 55. MFF w Cannes. Film ten jako jedyny w historii fińskiego kina otrzymał także nominację do Oscara dla najlepszego filmu obcojęzycznego.
Mika Kaurismäki na tle swego brata był uznawany za rzemieślnika specjalizującego się w kinie gatunkowym, hołdującemu zapomnianym klasykom kina, takim jak Samuel Fuller (Helsinki-Neapol, 1987). Często pracował również za granicą (Los Angeles bez mapy, 1998;