Warren Mitchell – pan Zanfrello Steve Plytas – członek trybunału ludowego Richard Caldicot – pan Pitt Nancy Nevinson – pani Zanfrello Michael Ripper – pan Lofthouse i inni.
O filmie Odbiór Film spotkał się z życzliwym przyjęciem widzów i krytyków zarówno w Europie jak i za oceanem. Był sukcesem kasowym – przyniósł ponad siedem i pół miliona dolarów zysku. Został wręcz obsypany nagrodami, spośród których warto wymienić dwie nominacje do Oscara, sześć nagród BAFTA i Złoty Glob.
W Stanach Zjednoczonych film znalazł się w pierwszej dziesiątce hitów kasowych roku 1966. Krytycy czołowych pism amerykańskich tego okresu chwalili go za scenariusz, reżyserię i aktorstwo. Zwłaszcza spodobało się im zupełnie nowatorskie podejście twórców filmu do jego fabuły, opartej nie na typowych dla filmów tego gatunku bohaterskich i skrytych działaniach głównych bohaterów, ale na ich emocjonalnych przeżyciach. Według nich, czyniło to obraz Ritta „realistycznym i wiarygodnym” (The New York Times), „doskonałym dramatem szpiegowskim okresu zimnej wojny” (Variety), „absorpującym obrazem” (The Washington Post), którego zakończenie „pozostawia nas w ogromnej depresji” (Los Angeles Times).