Edward Jan Pach (ur. 2 listopada 1891 w Wiedniu, zm. 21 września 1957) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 listopada 1891 w Wiedniu, w rodzinie Maksymiliana i Petroneli z Wojciechowskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie c. k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie. Naukę zakończył w 1911, a egzamin dojrzałości zdał 7 lutego 1912. 3 listopada 1911 wstąpił do Polskiej Drużyny Strzeleckiej. Następnie rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 58 pułk piechoty. 22 maja 1915 w bitwie pod Tolminem został ranny. 4 czerwca 1917 został przeniesiony do 30 pułku piechoty, a 1 lipca skierowaany na po raz trzeci na front włoski. 17 sierpnia 1917 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 7 października 1918 w walkach pod Leskovac w Serbii dostał się do niewoli. 31 stycznia 1919 został zwolniony z niewoli, lecz zachorował na tyfus plamisty.