Według danych statystycznych, w latach 80. XIX wieku w Diatełowiczach – wówczas byłej wsi państwowej gminy kożangródeckiej powiatu pińskiego guberni mińskiej, nad rzeką Cną – naliczono 114 gospodarstw i 736 mieszkańców, działała cerkiew prawosławna. Do 1909 roku liczba gospodarstw wzrosła do 232, a liczba mieszkańców – ponad dwukrotnie, do 1705 osób.
Po otwarciu w grudniu 1884 roku odcinka Baranowicze–Łuniniec kolei poleskiej, w odległości 2 km od wsi powstała stacja Dziatłowicze. Głównym ładunkiem przeładowywanym na stacji było drewno oraz produkty rolne. Zatrzymywały się tu na 2 minuty pociąg pocztowy nr 3 oraz towarowo-pasażerski nr 7. Na początku XX wieku naczelnikiem stacji Dziatłowicze był P. D. Czudinowicz.
Rada wiejska (sielsowiet) utworzona została 15 stycznia 1940 roku.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckimdo 7 listopada 1920 w powiecie pińskim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Kożangródek, następnie w gminie Łuniniec.
II wojna światowa II wojna światowa pozostawiła głęboki ślad w historii wsi Dziatłowicze. W czerwcu 1942 roku niemieccy okupanci dokonali egzekucji ludności cywilnej wsi. Przyczyną było zabicie niemieckiego strażnika kolejowego. Rozstrzelano 19 mieszkańców.