Zdefiniowano „pomoc obywatelską” i podstawowe pojęcie „tajny współpracownik”, który to już nieformalnie w 1957 zastąpił „agenta”. Pomoc obywatelska to ludzie, którzy z własnej woli udzielali informacji Służbie Bezpieczeństwa. Były to osoby które same zgłaszały się do SB, jak i te, które dawniej związane były ściślejszą współpracą z organami bezpieczeństwa. Byli to również ci, którzy z racji zajmowanego stanowiska, posiadali obowiązek meldowania o przejawach działalności niezgodnej z ówczesnym prawem. Tajny współpracownik (TW) – podstawowa kategoria współpracy z SB, właściwa dla pionów „krajowych” SB. Pozyskanie TW poprzedzały długie przygotowanie pod względem jego przydatności i chęci do współpracy. Pozyskiwano za pomocą materiałów kompromitujących (np. jazda po pijanemu, przestępstwa itp.), na tzw. „patriotyzm” lub w celu osiągnięcia korzyści materialnych i osobistych (np. otrzymanie paszportu). Przy pozyskaniu TW pisał własnoręcznie zobowiązanie, które podpisywał pseudonimem (od 1970 r. nie istniał już taki wymóg formalny). Był wykorzystywany długofalowo, do różnych operacji. Pisał doniesienia, otrzymywał wynagrodzenia (finansowe lub rzeczowe). Był także często szkolony w sposobach lepszego uzyskiwania informacji i zwiększania swojej użyteczności.