W 1970 wprowadzono nową instrukcję pracy operacyjnej. Jako kategorię rejestrowanego w ewidencji operacyjnej i świadomie wyrażającego wolę współpracy konfidenta, utrzymano „tajnego współpracownika”. Dotychczasową „pomoc obywatelską” zastąpiły dwie kategorie: „kontakt służbowy” i „kontakt operacyjny”. Powstała też nowa kategoria – „konsultant”, a w drugiej połowie lat 70. powróciła nieformalnie kategoria „rezydenta”. Kontakt służbowy – najniższy stopień zaangażowania OZI. Rekrutowany najczęściej w zakładach pracy, miejscach służby, udzielał informacji na temat sytuacji w zakładzie. Luźno związany ze SB. Nie podpisywał zobowiązań, nie otrzymywał wynagrodzeń, nie pisał doniesień. Kontakty polegały na rozmowach z funkcjonariuszem np. SB czy żołnierzem WSW. Kontakt operacyjny – angażowany w celu wyjaśnienia konkretnej sytuacji, do konkretnej operacji specjalnej. Podpisywał zobowiązanie o współpracy, pisał sam doniesienia, otrzymywał wynagrodzenia. Podpisywał się nadanym pseudonimem lub inicjałami.