thumb|Immobilizowane komórki grzybni Bjerkandera adusta CCBAS 930 Immobilizacja komórek grzybni – unieruchomienie komórek grzybni na nośniku. Umożliwia uzyskanie lepszych wyników badań laboratoryjnych poprzez ograniczenie ruchu komórek, zapewnieniu im dostępu do odpowiednich składników odżywczych i odpływ produktów ich przemiany. W takiej postaci komórki grzybni wykazują większą wytrzymałość, a także wydajność w produkcji enzymów. Hodowle immobilizowane można prowadzić znacznie dłużej niż zwykłą hodowlę powierzchniową lub wgłębną na pożywkach.
Metody immobilizacji komórek Obecnie najpopularniejsze metody zakładają unieruchomienie grzybni bez nośnika, na powierzchni nośnika lub wewnątrz nośnika.
unieruchomienie bez nośnika to wykorzystywanie naturalnej lub kontrolowanej zdolności komórek do tworzenia skupisk (indukowana flokulacja komórek i sieciowanie przestrzenne). Samoagregacja powstaje dzięki wydzielaniu przez komórki związków, które wspomagają ich wzrost w postaci kłaczków lub granulek. Sieciowanie przestrzenne, czyli wiązanie się komórek poprzez substancje mogące reagować z grupami funkcyjnymi osłon komórkowych np. aldehydem glutarowym czy heksametylocyjaniną.