Wzajemne sieciowanie ma zwykle dosyć trwały biomateriał, lecz może prowadzić do częściowej utraty aktywności komórek tym samym utrudniając dyfuzję substratów. unieruchomienie na powierzchni nośnika, jest to adsorpcja i adhezja za pomocą wiązań kowalencyjnych. Proces ten polega na wykorzystaniu wiązań jonowych, wodorowych lub sił van der Waalsa. W myśl metody, której nośnik (celuloza lub szkło porowate) do roztworu wprowadza się z biologicznym materiałem i zostawia na określony czas bez mieszania lub z mieszaniem w celu sedymentacji komórek. Skuteczność unieruchamiania w dużym stopniu zależy od rodzaju matrycy, a także typu zastosowanych komórek. unieruchomienie wewnątrz nośnika działa na zasadzie fizycznego zamknięcia komórek w matrycy. Komórki mikroorganizmów zamyka się wewnątrz półprzepuszczalnej membrany pod postacią kapsułki (nanokapsułkowanie i mikrokapsułkowanie) bądź kapilary. pułapkowanie (inkluzja) działa na zasadzie uwięzienia komórek w matrycy o charakterze trójwymiarowym, której rozmiar jest znacznie większy od rozmiarów komórek (kuleczki o średnicy 0,3- 3mm). Materiał biologiczny po związaniu z nośnikiem i środkiem sieciującym poddaje się polimeryzacji, Ponadto, matryca pełnożelowa nie może być toksyczna względem unieruchamianych komórek, powinna mieć odpowiednie pH i temperaturę.